من از سرمای رفتن، سقوطِ ترس ماندن،

        بلور خیس چشمِ میانِ نور و خفتن،

        کلامِ تردِ"امّا..."

        "چرا؟"ی ناشنفتن،

چگونه رشوه ای را

                        برایش واسرایم؟

 کیوان. تابستان ۸۴