دنبال چه می گردم؟

سوال از حقیقت انسان یعنی به جستجوی همه ی کائنات رفتن. غوطه در اقیانوس دانش و تجربه ی میلیونها ساله خوردن و تشنه تر از همیشه در انتظار پاسخی روشن ماندن...

حقیقت تنها دلیلی است که در عین ناممکن بودن دسترسی به آن، شیرینی کشف آن را می توان چشید. اما، از انسان و انسانیت و آنچه فراموش کرده ایم از بزرگی و عظمت آن همچنان باید گفت.

 خداوند پاک دقیقترین میزان فهم و برآورد آدمیت را نیز فروفرستاده که همان دین است. معیار هر حرکت و انتخاب در مسیر حق و حقیقت...(قسطاس مستقیم)

به عبارت دیگر، هر چه هست( از جمله، دین) برای جلا و زلالیت این آفریده ی زیباست تا بتواند بهتر ببیند، احساس کند، بچشد، ... و لذت ببرد.                  فتبارک الله احسن الخالقین!

پس دوستی او را التماس می کنم و در آرزوی دیدارش لحظه ها را می شمارم.

ان الانسان لفی خسر

به نام خدا

 

سخن از دین و پایبندی به باورها و پیمان های درونی بود. کسانی گفتند ما را همان علم به بودنش و آرمیدن در باغ خلقتش کافی است.

و بسیاری نیز در پی آنچه باید فهم  و درک شده و سوالهای بی جواب می اندیشند…

همه کس طالب یار است چه هشیار و چه مست…

آنچه مهم است همان ضرر نکردن در این معامله است. حال هر چه بهره مندتر بهتر! هر چه لحظات بیشتری را سودمند بگذرانیم و خود مملو از شیرینی و شهد فهم و حقیقت شویم، دست آخر با دست پر تری داستان این جهانی را به پایان میبریم.

به قول مولانا همچون آن دو گونه نِی که در نیزار همراه و کنار هم شب و روز را  و طعم بودن و باد و آب را می چشند و هر کدام  بهره و سود جداگانه ای می برد؛ یکی پر از هیچ و پوچ... هوا و هوس ... مجاز و دروغ... و دیگری لبریز از پسندیده ترین ماده که همان شیرینی است... آری دو همسایه، دو برادر و دو خواهر ... و هر کدام به دنبال چیزی! هر دو ریشه می دوانند و تمنای آفتاب و اکسیژن دارند و برایش تلاش می نمایند.و تا زمان درو و برداشتن قالب ظاهری، نتیجه معلوم نیست.

شما هم موافق هستید؟