سوال

پایان

freek1 — Sat, 26 Aug 2006 09:45:18 GMT

خرسندی از آنچه که داشته ایم و افسوس از آنچه هِشتیم و ترس و امید به آن که شاید به دست آید، همگی در این فوران لحظه های اندیشیدن من را به کرانه های خویش می برند.

ولی...

از نماندن در سختیِ بودن آنچه باید، خسته ام.

از نرزمیدن و نشکستن و نهراسیدن، افتاده و شکسته و هراسان.

کجایم؟ هستم یا نیستم؟ بنویسم یا خاموش بمانم؟ انتظار مرگ... یا تکاپوی زندگی؟

انتخاب دشواری است وقتی هیچکدام پیدا و آشنا نیستند.

دل از هوای کوی یار می گوید. می تپد می لرزد و هزار جور بازی دیگر. اندیشه در تعجب از تفاوت هربار هوای سر مدام دلیل می تراشد و باز می شکند.

چقدر برای خود اهمیت و بها داری؟ تا کجا همراهی اش می کنی؟ اصلاً می بینیش، می شنوی، می شناسیش؟... اگر در همراهی و دستگیری خویش هستی پس این نا استواری و بست نشستن و نجنبیدن ها، این آه و حسرت نرفته ها و نکرده ها و ... چرا؟؟؟

و تا کِــی؟

آن قدمِ رویایی و آن شدت و جرات تا ته رفتن مسیر را به واقع هم توانی حس کرد و باور نمود؟

این همه سوال و حیرت هم دیگر بس است.

آنچه فرا می خواند هم درون و هم برون را در این روزگار، حدیث دیرین فریادِ عشقِ یار است.

برملا ساختن این ارزیدن پسندیده ی خداوند بودن را در این بازار پر بها و ناپسند جهان.

هم بر خویش و هم بر هر کس و هر جا و هر طور.

×××

کس نیست که پنهان نظری با تو ندارد من نیز بر آنم که همه خلق بر آنند

اهل نظر آنند که چشمی به ارادت با روی تو دارند و دگر بی بصرانند

هر کس غم دین دارد و هر کس غم دنیا بعد از غم رویت «غم بیهوده» خورانند

ساقی بده آن کوزه ی خمخانه به درویش کانها که بمردند گلِ کوزه گرانند

چشمی که جمال تو ندیدست چه دیدست؟ افسوس بر این عمر که به غفلت گذرانند

تا رای کجا داری و پروای که داری کز هر طرفت طایفه ای منتظرانند

اینان که به دیدار تو در رقص می آیند چون می روی اندر طلبت جامه درانند

زنده باشید به نور حقیقت و حیات

{آخرین مطلبی است که در این وبلاگ می نویسم

از تمام دوستان و زیباگران دنیای اندیشه ها و اینترنت خداحافظی نموده و باید بگویم درس بسیار آموختم}

...شاید وبلاگی دیگر ...

ادامه- باور کنیم؟(2)

freek1 — Tue, 18 Jul 2006 23:54:00 GMT

مراحل بالاتر اندیشه؛ باور و یقین در واقع معنی بخش و سازنده ی تار و پود زندگی با تمام توان و ضعف های مادی و روحی است.

در ادامه ی شرط های اولیه که در مطلب قبلی خواندید، کسانی پیروزمندانه جاده ی راه یابی به بی نهایت ها و فرازهای توانمندی و لذت را می پیمایند که تابع باوری باشند هم جهت با راستای مطلوب خویش و رستگاری و سربلندی.

هرچه باور و یقین والا و پاکتر باشد به همان میزان این شرط رهنمون شدن به سوی پاکی و زیبایی محقق تر است.

زیباترین باور ها باور ملاقات پروردگار پاک در بهشت باشکوه اوست و لمس جلال و عظمت حقیقی و ارتقا به مرتبه انسان با تمام امکانات و شرایط اعم از صداقت، لذت، خرسندی، فهم و اندیشه، و دیگر خصایص.

خیلی زودتر از آنکه بروم سر اصل مطلب و وصف دیدار جانان، می خواهم وصف این سفر پرحادثه ی از مرگ تا وصال را البته تماماً از زبان برگزیده ی انسان و جنیان، رسول خدا (ص)، تکرار نموده و باور خویش را به مقایسه با شرط مذکور بگذاریم.

سوال های بسیاری باید پاسخ داده شوند. هضم هستی جهان ورای این دنیا و مسایل و امکانات متفاوت آن در منطق و سیستم باور ما چگونه است و چه میزان در راستای انتظار ما از خودمان به عنوان یک انسان و مخلوق ویژه می باشد؟

البته لازمه ی وارد شدن به قلمرو نادیدنی ها به جز آزمون و خطاهای موجود در عرصه های مختلف تجربه ی روح و روان (یوگا و انواع مکاتب کلنجار رفتن با درون)، باور بینا و دانا بودن فرستاده ی خداوند(ص) و سفیر پروردگار عالم غیب و شهود برای موجودات این عوالم است.

جسم مادی ما در این جهان جلوه گر بسیاری توانمندی ها و انواع مسیرهاست. و این روح است که از جسم تاثیر می پذیرد و در نهان ایستاده است.

پایان مهلت بهره گیری مستقیم از این جسم در این جهان با مرگ و ورود به قبر به آغازی برای جلوه گری و غلبه ی روح تبدیل شده و جسم تنها به گرفتن تاثیرات کارهای روح بسنده می کند.

در رستاخیز روح و جسم، اینبار هر دو به اتفاق هم جلوه گر بوده و به درک و لمس انواع مسایل و لذت یا درد ها به طور بی واسطه می پردازند. که البته قدرت و میزان این ادراک مضاعف و بی نهایت شدیدتر و واقعی تر خواهد بود.

فکر می کنید آیات ذکر شده در پست قبلی و شرح آن را با این توضیحات چگونه می شود درک کرد و جایگاه فهم و منطق و نیز باور ما در این میان کجاست؟

باور کنیم...؟

freek1 — Wed, 28 Jun 2006 22:00:52 GMT

در آغاز ارتباط مستقیم خداوند با انسان، آفریدگار تن و ذهن های ما اسباب و لوازمی که برای برقرای درست و همیشگی این ارتباط لازم است را متذکر می شود:

باور به نادیدنی ها... " یومنون بالـغیب"
التزام به ارتباط به روش صحیح "برپایی نماز: یقیمون الصلوه"
درک باقی آفریده ها و پای نهادن در یاری رساندن و قوت بخشیدن به آنها "و مما رزقناهم ینفقون"
...

فعلاْ تا اینجا را بد نیست نگاهی بیاندازیم. آیا درک و تصور شفافی از باور نادیدنی در اندیشه ما ریشه دارد؟

والاترین و اورژانسی ترین باور در این زمینه باور نمودن وجود خود گوینده و پایه گذار این ارتباط یعنی خداوند مهربان و پاک است.

ولی باور داشتن کسی بدون تصور و فهم مناسبی از وی کار سخت و شاید نادرستی باشد.

خدا کیست؟

در به رسمیت شناختن نزدیکان خود و دیگر اشخاص ویژگی ها و خصوصیات بی شماری از آنان در ذهن ما یادآوری می شود و حتی نوع ارتباط ما نیز معلوم و معین است که دوستانه، معمولی، یا از انواع سطوح ارتباطی دیگر برخوردار هست.

برای تشکیل باور درست از کسی، باید حتماْ صفات و خصوصیات فرد مورد نظر در تمامی جوانب عاطفی، اقتصادی، اجتماعی و... در اندیشه و نظام باور ما گسترده باشد.

پیامبر خدا (صلی الله علیه و سلم) در این زمینه دست به توصیف مفصل و دقیقی از ارتباط ممکن انسان با آفریدگار وی در تمام ابعاد زده و به ویژه باور نکردنی ترین و ممتازترین مرحله ی این ارتباط را نیز تشریح می فرمود... تا بلکه قلبها تمایل بیشتری برای یاد محبوب پیدا کرده و آهنگ مطمئنی از دیدار یار بنوازند.

آری دیدار و رویت باری تعالی و روزهای عزیمت بهشتیان برای ملاقات پروردگار به زیبایی در احادیث پیامبر شکیبا و رئوف اسلام زمزمه شده اند...

در ادامه به یاری خداوند همین بحث را به تفصیل بیان نموده و از شما خوبان دوستدار زیبایی و مهر هم انتظار همراهی دارم.

زندگی

freek1 — Mon, 19 Jun 2006 21:49:36 GMT

مي توان آسان زندگي كرد، مي توان ساعت ها و روزها را ناديده گرفت، مانند يك تماشاچي صحنه هاي پيش چشم و رخدادهاي روزمره را نظاره گر بود و بس. ولي نمي توان كساني را كه به وجود شما به "هستي" شما و به انديشه تان چشم اميد بسته اند، آنان كه نيازمند همراهي شما هستند را ناديده انگاشت. وقتي كه حقيقتِ تلخ واقعيتِ مسائل زندگي را در آيينه ي چشمان آنان مي بينيم و قلعه ي "خود" را به مقصد "ما" ترك مي كنيم.

نسل هاي پي در پي اين اميد را در ديدگان خويش و در دل هايشان ذخيره كرده و چشم از جهان فرو بستند و هنوز اين اميد به آنكه بيايد و زخمِ پيكره ي بشريت را مرهمي نهد در خاطره ي انسان موج مي زند...

من، تو، او... هر كس جرات تركِ بازي سال ها فراموشي انسانيت و فروش آن به هر جزئي ترين لذت فردي را بيابد مي تواند آغازگر "او" بودن باشد و ترس همه از يگانه بودن بريزد.

freek1 — Thu, 15 Jun 2006 22:29:34 GMT

آیا ترس از پایان پذیرفتن است که حرف هایمان را گاهی مچاله کرده و به هر سو می اندازد؟

پایان...

و سوالی تا همیشه برای پایانی که هر لحظه آغازگر آن است... لحظه ای که می گذرد و باز نمی گردد.

و برایت می نوازند، ترا، تنهایی یا یگانگی ات با هستی را می ستایند... و می بخشند و نوازش می کنند.

اما همچنان پرسان به درون آسمان چشم دوخته ای.

که گاه از این هجوم فنا و تمام شدن چنان می هراسی که به سکوت، پریشان خاطری و هزیان پناه می بری و در همه چیز شک می کنی.

اما شک نکن همه واقعیت دارد و باید آماده ی سفر شوی... برخیز!

می خواهم دوباره تکرار کنم...

freek1 — Fri, 26 May 2006 07:38:18 GMT

انسـان، با تفکر، منطق و توانایی گسستن خویش از قید و بندهای زندگی حیوانی به تکامل و دیگر امتیازات انسانی نائل شده است، هنوز هم تلاش برای آزادی و اختیار مقصد نهایی اوست.

اما میل به وابستگی و نیاز به حمایت و اتکاء نیز به فراخور حال بشر دیگرگون شده و بسط یافته است که البته نقطه مقابل آزادی و استقلال است.

هرچه وسعت آزادی انسان بیشتر بوده، دید و داوری و اندیشه هایش مستقل و جدای از محدودیت ها و ضعف های درون ، و نیز وابستگی و اتکایش به دیگران (اعم از انسان یا مال و مقام و ....) کمتر باشد، در شناخت حقیقت و درک درست مسائل توانایی واقعی کسب می نماید. و همین نیل به حقیقت هدف زندگی بشر بوده است.

در این تکاپوی درک حقیقت، دین نقش بسیار مهمی ایفا نموده و در آزاد نمودن بشر از قید و بندهای پرستش خانواده، سنگ چوب و دیگران و در حمایت و قید و بند خدایان صاحب قدرت و مال نهایت جدیت به خرج داده و اکنون انسانیت در سایه ی این آزادی از قیود توانسته تا حدی راحت تر نفس بکشد. اما نیاز به حمایت و وابستگی بشر نیز در این برنامه ی خدایی ملحوظ بوده و عشق و محبت و صداقت و نیز با توجه به اینکه این که این نیاز فطری بوده و محال است از انسان جدا شود، اتکا به خداوند جایگزین وابستگی های محدود و نا پخته ی پیشین معرفی شده.

شاید بتوان دید افرادی به سادگی این نیاز های استقلال و وابستگی درونی به مراتب عالی تر را نادیده گرفته و زحمت این چالش ها را به خود نمی دهند. ولی بدون شک روح و روان این افراد، در صورت سلامت از رنج و تحمل سختی فراوان، ناراحتی های جسمی، عصبی و روحی بسیاری را در دوری از "منِ عالی تر " تجربه می نماید.

اکنون بهتر است با نگاهی دیگرگون به مفهوم شعار دین اسلام یعنی "لا اله الا الله " این موضوع را بررسی نماییم که اسلام چه مقدار وفادار به این تعالی انسانیت است.

این اصل اساسی دارای دو قسمت می باشد: "لا اله " و "الا الله " که معنی و مفهوم قسمت اول گسستگی از هر چه وابستگی و قید و بند انسان می باشد. و متضمن دعوت و بیان وظیفه ی تلاش برای رهایی و آزادی انسان. و بخش دوم کلمه بیانگر وابستگی و تضمین حمایت بشر از جانب خدای بزرگ و مهربان می باشد. که قابل مقایسه با هیچ وابستگی دیگر نیست.

واژه ها

freek1 — Sun, 14 May 2006 09:49:58 GMT

چه زیباست سپیدی این برگ که پذیرای سیاهی اندیشه ها ست.

و چه دیدنی است این که اندیشه واژه ها را برتن می کند و در سیاهی مرکب فرصت ظهور در مکان و زمان می یابد.

آری این خط را باید ارج نهاد که رشته ی دانه های جرقه های سلولهای ذهن را به مهمانی در ماندگاری جسم می خواند.

و خواندنی که از این مهمان های فضای بیرون ذهن در اندیشه ای نو پذیرایی دیگری در تالار ذهن بر پا می نماید تا بار دیگر جرقه هایی در استقبال تک تک واژه ها وادی تاریک این جمجمه را نور افشانی کند!

اقرا باسم ربک الذی خلق ...

بخوان به نام پروردگارت که "آفرید"

تا بیافرینی از هر لحظه ات دنیای دیگری را... تا بمانی در ماندگاری روشن لمس حقیقت!

مژده

freek1 — Sun, 14 May 2006 09:41:30 GMT

مژده بده! مژده بده! یار پسندید مرا

سایه ی او گشتم و او برد به خورشید مرا

جان بلا دیده منم، گریه ی خندیده منم

یار پسندیده منم، یار پسندید مرا

کعبه منم، قبله منم، سوی من آرید نماز

کان صنم قبله نما خم شد و بوسید مرا

پرتو دیدار خوشش تافته در دیده ی من

آینه در آینه شد دیدمش و دید مرا

آینه خورشید شود پیش رخ روشن او

تا به نظر خواه و ببین ک آینه تابید مرا

گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک

گوهری خوب نظر آمد و سنجید مرا

نور چو فواره زند بوسه بر این باره زند

رشک سلیمان نگر و هیبت جمشید مرا

چون سر زلفش نکشم سر ز هوای رخ او

باش که صد صبح دمد زین شب امید مرا

پرتو بی کیف منم جان رها کرده تنم

تا نشوم سایه ی خود باز نبینید مرا

می گذرد...

freek1 — Sun, 23 Apr 2006 22:16:55 GMT

عمر...
         جوانی...
                     تازگی و شور و شوق...
         میانسالی
                       تکرار...خستگی...حس بیهودگی...فراموشی!!!
ولی باعشق...
                       تازگی... جوانی...همیشگی... و شور و اشتیاق...

beauty

freek1 — Fri, 21 Apr 2006 10:19:13 GMT

Our Big question is the matter of investigating and living through the path of moments. It has remained to figure out the brightness of the Day of truth and the highness of the OUR beloved ISLAM!

آنسوی تیرگی رنگهای نگاه های خیره به شب

و در پیوستگی با آشنایی خوشرنگ عشق

در این آفتابی ترین روزهای بهار

همچنان می خواهمت!